Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Een vriend van mij (met dank aan P. Embrechts)

SchrijfselsPosted by Bianca Sat, September 30, 2017 14:10:56

Dat de dagen verwarrend kunnen zijn, geladen met schoonheid die tegelijk zoveel verdriet kan meedragen. Ik koester elke dag die ik met mensen om me heen beleven mag, elke dag de mooiste, en eruit halen wat erin zit, soms weegt het zwaar.

Dan kruip ik thuis dicht bij m’n klavertje vier, slik ik mijn tranen in en ben dankbaar.

Ik schreef mijn gevoel weer even op zijn plaats, omdat dit lied mij raakte, mijn traantjes deed stijgen maar vooral deed voelen dat het mooi is, het leven en alle dingen die ik beleven mag, de warme mensen die ik ontmoeten mag en die dicht bij mij staan. Vrienden bij wie ik terecht kan, met wie ik kan praten, kleine en grote zorgjes kan delen.

Zo heel dicht en intens bij elkaar maakt ons enorm kwetsbaar en tegelijkertijd maakt het ons sterk en sterk bewust van de broosheid en voorzichtige schoonheid van het leven. De kleine mooie dingen die we samen koesteren kleuren mijn dagen.

Ik ben blij en dankbaar met elke schat in mijn hart.

Ik luister naar: “Een vriend van mij” door Pieter Embrechts

https://youtu.be/e_L0mKKp6oA

Oh ja, “een vriend van mij”, dat ben jij. Zo dicht op mijn vel, zo diep onder mijn huid en zo groot in mijn hart. Het zijn jouw mooie blauwe ogen die ik zie als ik dit liedje hoor. Grote kijkers die soms zo licht en af en toe zo donker zijn. Die mij lachend aankijken of van waaruit het verdriet en de machteloosheid zo hard schreeuwen dat het oorverdovend veel pijn doet.

Elk woord van dit liedje klopt. Dat ik het zo hard begrijp als je bijna verdrinkt in je eigen verdriet, maar ik hou je hoofd mee boven water en kijk je aan.

Dat je niet kan of wil begrijpen wat er allemaal met jezelf gebeurt. Dat je daar boos om bent, de spanning in je lijf vertelt hoe kwaad en woedend je bent en ik samen met jou. Dat het zo oneerlijk is als dat, wat de fleur van je leven moet zijn, nog voor het open bloeien al lijkt te verwelken.

Maar wat ik zie en alleen maar wil zien is die bloem van een jongedame, die met haar stralende lach mijn hartje doet open bloeien. Die met haar ogen vertelt hoe ze naar de dag kijkt en hoe ze de wereld ziet en voelt.

Dat je mij het leven leert, mijn ogen opendoet en laat zien wat écht belangrijk is. Ik filter weg wat er niet toe doet en zie haarscherp wat het mooiste is. En dat dat zo prachtig is, dat ik op mijn beurt verdrink in jouw ogen en we samen een traantje zien en voelen als we heel dicht bij elkaar zijn.

Jij bent voor altijd een vriend van mij, om samen te zwijgen of zoveel te vertellen, heel dicht bij elkaar, in de knuffel die we samen delen en die alle boze spanning doet smelten.

Bianca





  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post375