Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Zorg en zorgen

SchrijfselsPosted by Bianca Sat, January 06, 2018 14:45:46

“Je bent heel zorgend” schreef iemand mij laatst.

Mooie woorden, fijn gevoel. Ik lees het weer en weer en nog een keer. Het raakt me diep, gevoelige snaar.

Ik ben zorgend, dat is waar. Zorgend ook vanuit een verleden, een verleden dat een paar zomers geleden plots opspeelde.

Gebeurtenissen die ineens als een muur voor mij kwamen te staan en waar ik kei-hard tegenaan knalde.

Ik wist niet wat er gebeurde maar het werd zwart voor mijn ogen en het leek alsof de hele muur waar ik tegen botste als een lawine over me heen viel. Bedolven onder zware stenen werd het donker en eng, bang en benauwd.

In eerste instantie durfde ik niet te bewegen, begreep niet helemaal wat er met me gebeurde en bleef verstijfd van angst zitten, ik hield me heel erg stil maar was doodsbenauwd. Niemand uit mijn omgeving mocht zien of merken dat ik onder een berg stenen terecht was gekomen.

Maar ik hield het niet vol en moest op zoek naar manieren om hieruit te komen, het licht weer te zien en weer lucht te krijgen.

Hoewel ik uit alle macht probeerde, kon ik het niet alleen. Ik heb hulp moeten erkennen om me te verlossen van de druk van de stenen, het benauwde gevoel weg te krijgen, de angst te overwinnen.

Ik heb moeten leren welke betekenis elke steen had die op mij duwde, om hem vervolgens een plaats te kunnen geven.

Niet om de steen weg te gooien, want de stenen van je verleden moet je niet weggooien, dat gaat ook niet, ze zullen steeds blijven terugkomen. Je moet ze bekijken en bestuderen, ervan leren en er opnieuw mee bouwen.

En deze keer geen muur, maar wel een huis om mij te beschermen. Een huis om ‘thuis’ te komen en te zijn, om mij goed te voelen tussen de stenen van mijn verleden, die mij altijd zullen omringen maar die ook vergezeld zullen zijn van ramen. Ramen om naar buiten te kijken, naar licht en lucht en ruimte, naar de toekomst, en terug te hopen, te dromen , te genieten en te leven.

En misschien vallen er in de toekomst nog wel eens stenen naar beneden, maar ik ben beter gewapend, sterker in mezelf en klaar voor de heropbouw.

Bianca





  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post381