Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Vooruitkijkspiegel

SchrijfselsPosted by Bianca Sat, March 03, 2018 21:00:47

“Ik ben een watje!”

In gedachten zie ik velen knikken, krijg ik overschot van gelijk.

In de rechtbank van het leven ben ik in deze uitspraak schuldig over de gehele lijn, en in de politiek oogst ik vast vele voorkeurstemmen met deze uitspraak.

Ik trek mij alles teveel aan, voel de wereld soms zwaar op mijn schouders duwen. Ik word geraakt door dingen die niet naar mij geschoten worden.

Maar zeg me dan waarom? Waarom is het nodig mensen kritiek te geven die echt nergens op slaat?

Zinloze woorden die nergens naartoe fietsen en alleen maar kwetsend zijn? Woorden die wel bij mij binnenkomen maar eigenlijk niet het lezen waard zijn. Toch blijven ze surplacen in mijn hoofd.

Ach, ik zal het nooit begrijpen, wil het niet verstaan waarom mensen zich zo kunnen laten gaan, en heb een eindeloze bewondering voor diegene die rustig al deze woorden lezen , alle reacties van heethoofden beantwoorden en vooral beleefd en vriendelijk blijven. Chapeau!!

Mijn bloeddruk en innerlijke mens zouden het niet aankunnen.

Waarom niet spreken als het mooi is en zwijgen als het echt nergens naartoe gaat?

Het is zo makkelijk om je woede en frustratie bot te vieren op je toetsenbord. Om kwaad en boos net iets te hard de toetsen in te duwen en te schrijven wat je het liefst zou willen uitschreeuwen, maar het eigenlijk niet durft. Dit is een veilige weg.

Of lijkt dit alleen maar een veilige keuze?

Jouw woorden staan er wel, zwart op wit, vereeuwigd op het scherm en vaak ook in het hart en de ziel van andere mensen. Want rake woorden komen aan, en misschien zelfs harder dan jij bedoelde.

Zou het helpen een spiegel boven je computerscherm te installeren?

Een ‘vooruitkijkspiegel’?

Even kijken naar mezelf, even geconfronteerd worden met mijn boze zelve en dan nog eens herlezen wat ik schreef. Bedenken en misschien zelfs hardop afvragen aan mijn eigen spiegelbeeld of het de moeite waard is dit door te sturen en andere mensen misschien wel kei hard te raken?

Of toch maar even niet….

En liever “delete”.

Bianca



  • Comments(1)//www.biancakeijzer.be/#post387