Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Sorry Sep

SchrijfselsPosted by Bianca Tue, April 09, 2019 16:38:26

Hij staat in al mijn lijstjes der favorieten, hij heeft mijn sympathie als mens en als sporter en hij bewoont een stukje in de wielerkamer van mijn hart, en toch waardeer ik hem vaak te laag, geef ik hem te weinig sterren.

Opeens wringt het in mijn binnenste. Ineens lijkt het of de deur van mijn hart wat rammelt en piept, de inhoud herschikt moet worden.

Sep Van Marcke, wat een mooie mens ben jij!

Als jij mee fietst heb ik dat steeds gezien en gehoord, kijk ik, supporter ik, en vind het een fijne gedachte, Sep is mee, dat stemt me gelukkig.

Maar te weinig schreeuw ik je naar de overwinning, bijt mijn tanden niet stuk of mijn nagels te kort als je de aansluiting net niet kan maken, ik vloek maar ‘t is een kleintje en dat gevoel knaagt ineens vanbinnen.

Elke renner aan de start fietst voor de overwinning. Ieder mens wil zijn armen eens in de lucht steken, op handen gedragen worden, de beste zijn en in de harten van anderen gekoesterd worden.

Elke wielerliefhebber maakt aan het begin van een wedstrijd een lijstje met mogelijke of bijna onmogelijke winnaars. Persoonlijke favorieten worden op basis van heel uiteenlopende criteria naar voren geschoven. In het hoofd of op papier, luidkeels of in zichzelf, maakt iedereen een voorspelling.

Lieve Sep, jij bent een beer van een vent met een mooi hart, een sterke renner met een hele klare kijk. Je blik op de weg, jouw focus op de wedstrijd, maar zonder ooit “het leven” uit het oog te verliezen.

Naar mijn gevoel gaat jouw verstand niet op slot, geen blik op oneindig en dwars door alles heen. De molentjes blijven draaien in je hoofd, je hart spreekt en jouw gevoel gaat nooit uit.

Iemand zien vallen doet ook jou pijn, een andere renner sterke prestaties zien leveren wekt jouw respect en waardering.

Je oprechte blijdschap met de overwinning van je ploegmakker ontroerde me en bevestigde mijn gevoel wat voor een schone mens jij bent.

Maar ook je oprecht bezorgde blik en mooie woorden aan tafel bij Ruben Van Gucht hebben een diepe indruk op mij gemaakt.

Zonder angst om een taboe te doorbreken laat jij je hart spreken, ben je je oprechte zelf en wil je er zijn voor anderen. Zo mooi kan je mens en gepassioneerd wielrenner zijn, echtgenoot en papa en het leven, in al zijn facetten, omarmen.

Ik heb er eindeloos veel respect en bewondering voor.

Ik buig mijn hoofd een beetje en vraag me vervolgens hoofdschuddend af waarom er toch steeds te weinig van mijn sterren naar jou gingen?

Maar het heeft geen zin terug te kijken, de weg ligt voor ons, met bochten en heuvels, kasseien en gladde banen en al is het door de regen en de wind of met de zon vol in je gezicht, sterren ga je zien Sep, een heleboel. 😊

Mercie en heel veel succes!!

Gogogo Sep!!!

(Bianca)



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post401