Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Vic

Clini-clownsPosted by Bianca Wed, June 19, 2013 14:29:49

Ik heb vrienden, dierbare vrienden, mensen die mijn hart bewonen en voor wie ik wens dat het ze altijd goed zal gaan. Een warm en open gezin met vier prachtige kinderen. En net als elke ouder wens je je kinderen alle goeds en voorspoed en een minimum aan pijn en leed. Maar hoe graag je dat ook wil, soms kan je het niet tegenhouden en moet je erdoor.

Mijn lieve vriendin en mama van dit gezin vertelt:

Je kind in het ziekenhuis is altijd een aangrijpende gebeurtenis. Het is jouw zorg uit handen geven en het in de handen leggen van anderen. Van mensen die ongetwijfeld het beste met je kind voorhebben, maar die toch met andere handen handelen en met een andere zorg zorgen voor dat wat jou het meest dierbaar is: je eigen kind.

Klein en hulpeloos heeft onze zoon zijn lot gelegd in de handen van de medische wereld. Het is zwaar geweest en er waren bange momenten, maar onze kleine vechter heeft gevochten en zal dat blijven doen, daar zijn we allemaal van overtuigd.

De dagen in het ziekenhuis zijn altijd beladen. Geladen met stress en spanning. Er lijkt weinig plaats voor luchtigheid, voor humor, een lach. Het lijkt ongepast om blij te zijn.

Toch willen we die lach in ons houden omdat het ook heel veel kracht geeft. En die lach komt er vandaag ook…

Onze kleine jongen ligt in zijn bedje na een zware operatie. Onder de indruk van al wat gebeurd is, zwevend tussen het hier en zijn droom.

Papa zit naast zoonlief, ik ben even uit de kamer, als plots de deur opengaat en iemand de kamer binnenkomt. Papa kijkt een beetje verbaasd dat het geen “witte jas” is die eens komt kijken hoe het met Vic gaat. Ander bezoek verwacht je hier op dit moment niet.

Maar een vrouw stapt stil en voorzichtig de kamer binnen, groet beleefd en stapt naar het bedje van Vic. Ze spreekt hem op een rustige, lieve en vriendelijke manier aan.

Onze zoon is niet wakker genoeg om alert te reageren, maar probeert toch zijn oogjes open te doen om te kijken wat er rondom hem gebeurt.

De vrouw neemt een klein balletje en legt het voorzichtig in het handje van Vic.

Eerst gebeurt er niks en blijft het balletje roerloos in het kleine babyhandje liggen.

Maar dan spannen de kleine vingertjes zich rond het balletje en knijpt Vic erin. Zachtjes, lief en enthousiast moedigt de vrouw hem aan en Vic heeft het begrepen en beweegt opnieuw zijn handje rond de bal.

Het duurt maar even, maar is zo mooi en intens, en het brengt een lach op ons gezicht en in ons hart.

Als de vrouw opnieuw de kamer uitgaat, kom ik haar tegen op de gang. Niet wetende welk uniek moment ik zojuist gemist heb, spreekt ze mij aan.

“U bent de mama van kleine Vic?” . Ik knik. Waarop de vrouw zegt:

“Ik heb net even met uw zoon gevoetbald.”

  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post54