Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Rob Harmeling

Tour 2013Posted by Bianca Sun, July 07, 2013 19:00:04

3 juli 2013

Ik heb gehoopt dat ze door mijn aanmoedigingen sneller gingen rijden, ik hoopte ze als eerste over de finish te duwen, en ik wenste dat Orica, ondanks al mijn sympathie voor Mc Ewen, net dat zuchtje achter in plaats van voor hen zou aankomen, maar helaas…

Waarom quick step?

Om verschillende redenen, maar vandaag misschien wel vooral omdat ik het Tom Steels zo gunde.

Tom is een man die in mijn hart is gekropen na onze ontmoeting in September vorig jaar. Na het eerlijke, mooie en openhartige gesprek dat ik met hem en zijn vrouw heb gehad.

Sportman en papa, warme mens.

En ’s avonds ging ik slapen, was na twee dagen werken doodmoe. Vive le vélo kijken werd mijn laatste wapenfeit van de dag.

Het was een mooie uitzending, en ik moet eerlijk bekennen,en doe dat met een heel klein hartje, nog niet van Rob Harmeling gehoord te hebben.

Maar vergeten zal ik hem nooit meer.

Want mensenlief, wat heeft die mens indruk op mij gemaakt, en wat is die persoon verantwoordelijk voor het feit dat ik vandaag nog steeds zo moe ben.

Want ondanks extreem moe en klaar om als een blok in slaap te vallen, was dat even buiten “het bruistablet in mijn hoofd” gerekend dat mijnheer Harmeling daar gedeponeerd had.

Ik vond het al een mooie uitdrukking, maar ondertussen werd mij ook duidelijk hoe dat precies moet voelen.

“Vooraan rijden om de waarheid te ontvluchten”… en zo vlug als het gezegd wordt vliegt het ook de ruimte in en is het weg. Weg voor vele mensen, maar bij mij blijft het hangen. Hoe mooi kan een mens iets zeggen, hoe kwetsbaar kan je jezelf laten zien.

Mooi en ontroerend is de échtheid waarmee hij daar aan de tafel zat, en is de oprechtheid waarmee hij mens is.

Ik werd er stil van en luisterde ademloos naar wat hij vertelde. Deze, voor mij onbekende man, reed binnen in mijn binnenste en raakte daar een gevoelige snaar. Maar de klanken waren mooi.

Zijn passie voor de fiets is mooi en nog steeds heel duidelijk aanwezig. Het vroeger en het nu, de vooruitgang en de nostalgie. Geen heimwee naar, of het verheerlijken van wat was maar wel het erkennen van de charmes in allebei. Vroeger was het goed, nu is het ook goed!

Karl, je gast aan tafel heeft mij geraakt, en dat was mijn slechte nacht meer dan waard.

  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post60