Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

geloof, hoop en liefde

Tour 2013Posted by Bianca Sun, July 07, 2013 19:02:10

4 Juli 2013

De ketting die ik van mijn mama kreeg draagt 3 symbolen: een kruisje, een anker en een hartje.

Als het om mijn nek hangt speel ik er vaak mee, betrap ik mij er op de hangertjes vaak door mijn vingers te laten glijden.

Zo ook vandaag: Groot was de hoop, het geloof in en de liefde voor.

Het geloof bleef zolang er hoop was, maar als alle hoop is weggevallen, is ook het geloof in het klassement weg.

De liefde daarentegen bleef en blijft, maar het doet pijn. Jurgen zo te zien snijdt door het hartje van de liefde, breekt het anker van de hoop en het kruis van het geloof.

Hij is even alles kwijt en wie raakt dat niet? Ik vind het moeilijk hem zo te zien.

Als ik kon zou ik hem alle geloof, hoop en liefde toestralen, maar hij is nu nog niet in staat die te ontvangen.

En tegelijk voel ik mij een beetje schuldig…

Waarom zorgt Jurgen nu voor een krop in mijn keel en een pijnscheut in mijn binnenste? Terwijl hij daarvoor weinig emoties bij mezelf teweeg bracht?

Het is een Belg, ja, en mede daarom ken ik hem en kijk ik naar hem in de koers. Of omdat hij genoemd wordt als een kanshebber voor op of net naast het podium, en omdat ik dan hoop op een plaatsje op het podium omdat ik in hem wel een zuivere renner zie. Ik weet wie hij is en wat hij doet, maar verder dan dat gaat mijn kennis niet.

En nu?

Nu voel ik zijn pijn. De scherven van zijn stukgeslagen droom snijden diep.Ik voel met hem mee, en voor de eerste keer roept hij echt emoties bij mij op .

Maar waarom? Waarom nu?

Omdat de sportman mens werd? Omdat de sporter die steeds ten volle, bijna autistisch met zijn sport bezig is, wat overigens zijn goed recht is, nu ook in zijn menselijke kaarten laat kijken? Een man die nu openlijk en oprecht diep teleurgesteld is? Die boos is, gefrustreerd en eindeloos verdrietig.

En laat mij duidelijk zijn, het gaat mij niet alleen om die emotie. Verre van dat.

Extreme blijdschap, euforie door een overwinning fietst er bij mij net zo stevig in.

Bakelants deed voor mij ook de zon schijnen en met zijn hart op zijn tong en de waterval aan woorden is hij innemend en mooi om zien.

Dat Jurgen steeds gekozen heeft voor een andere manier, een andere weg, is zijn goed recht en mijn respect zal er zeker niet minder om zijn. Mijn respect is er sowieso voor elke “zuivere” renner aan de start.

Is die kijk in je “mens-zijn”, die blik in je binnenste dan wel allemaal nodig om een goeie sportman te zijn?

Absoluut en heel zeker niet, maar het zijn wel die sportmannen die mij aanspreken, die mij beroeren en ontroeren, voor wie ik verwondering en bewondering voel.

Ben ik dan geen echte supporter?

Ik ben mens en liefhebber.

  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post61