Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

40

SchrijfselsPosted by Bianca Thu, July 18, 2013 13:44:14

Na 40 jaren in dit leven, maak ik een testament op van mijn jeugd,

Van mijn jeugd en daar voorbij….

Ik reis door mijn herinnering, en droom van een toekomst.

Op mijn reis verzamel ik verhalen, schrijf en beleef de wereld om mij heen. Ik ben steeds gebleven wie ik ben en toch ben ik, in de ogen van mensen veranderd. En ergens hebben ze gelijk, en toch ook weer niet helemaal.

Ik stel het graag voor als de “jas”die ik steeds heb aangehad, dik en warm. Bang om gekwetst te worden , verstopte ik mij.

Ingepakt en verborgen zat ik, met mijn gevoelens en gedachten, mijn vreugde en mijn pijn, met mijn pen op een papier, en ik schreef.

Ik schreef, wat ik voelde, wat ik zag, wie ik was of heel graag wilde zijn.

Maar aan de buitenkant stil en onzeker, verlegen en vaak bang. Heel af en toe liet ik iets van mezelf lezen, aan iemand vertrouwd, een vriend, maar het bleef aan de oppervlakte.

De eerste keer dat ik echt een tekst diep vanuit mezelf schreef en aan iemand stuurde is nu zo’n dikke 20 jaar geleden. Ik meende het oprecht en dat doe ik nog steeds. Mijn ventje is het beste wat mij ooit is overkomen en is nog steeds mijn steun en toeverlaat, mijn schuilplaats en raadgever. Mijn vennoot in ons tweemansbedrijfje , mijn maatje, en mijn man.

En het begon allemaal met schrijven….

Complimenten en bewondering voor wat ik schrijf doen zo enorm veel deugd en stimuleert mij om verder , en beter proberen te doen, al blijft het gewoon dat wat uit mezelf komt.

Het doet het vertrouwen groeien al blijf ik een eeuwige twijfelaar.

En toen kwam de digitale wereld en gingen er deuren voor mij open. Geen gele briefkaarten of papieren brieven meer, nee, mails konden nu worden verstuurd. Het was voor mij een veilige wereld want vanachter mijn toetsenbord en scherm kon ik de wijde- web -wereld instappen. Ik hoefde niet te laten zien wie ik was, maar ik kon wel laten lezen wie ik ben.

Dus schreef ik de mensen voor wie ik, op mijn beurt, bewondering heb. Wat ik niet durfde te zeggen, kon ik schrijven en….ik kreeg reactie.

Waardering en appreciatie voor wat ik schreef.

Ik voelde mij alsof ik de prijs der geraakte letteren had gewonnen. Euforisch, enthousiast en überblij.

Diep vanuit mezelf zeg ik: Bedankt Stijn, Karl en Jelle… jullie kwamen de kamer van mijn hart binnen en ik heb de deur dan ook dicht gedaan.

Maar nog zoveel anderen wil ik bedanken. In de eerste plaats mijn lieve ouders, de chirovriendinnen en scoutsmaten , de spelati-vrienden, mijn collega’s van vroeger en nu, en alle anderen die deuren in mezelf hebben opengedaan die ik lang gesloten hield, krampachtig verborgen voor de grote boze buitenwereld.

Het heeft bevrijdend gewerkt, motiverend en inspirerend.

Samen met jullie allemaal ga ik de stap zetten naar weer een nieuwe fase in mijn leven. Zijn het jullie die mij vasthouden, steunen en waarderen in wie ik ben, en wat ik doe en dat waardeer en apprecieer ik meer dan ik jullie zeggen kan.

En al dit gezegd zijnde kan ik alleen maar besluiten dat ik geweldig opzag tegen dit jaar maar ik nu moet besluiten dat 40 worden best oké is!!

Bedankt iedereen voor alles en nog veel meer.

Bianca

  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post63