Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

God in Frankrijk

Tour 2013Posted by Bianca Thu, August 08, 2013 13:39:08




Elke keer ik de beelden van vroeger zie, kijk ik met andere ogen. Steeds ik handen in de lucht zie gaan ‘betrap’ ik mezelf erop dat ik niet zuiver kijk, niet meer puur en onbevooroordeeld. Het maakt me boos en opstandig tegenover mezelf, dat ik die dopingknop niet meer omgedraaid krijg, en tegenover al die mensen die die bewuste knop bij mij hebben omgedraaid.

Van velen die ik zie, weet ik dat de overwinning niet zuiver is en dat geeft een vervelende knoop in mijn maag. Bij heel veel anderen is er twijfel, en bij enkelen wil ik het niet zien, omdat ik ze in mijn hart en op handen draag.

Soms kan ik zo terug verlangen naar de euforie bij mezelf na het zien van een overwinning. Het rechtspringen, een gebalde vuist van puur geluk, een vlinder in mijn hart. Op dit moment word ik teveel verblind door het spook van “wat als”.

Maar misschien hoort doping er wel bij om het verschil te maken? Om te kunnen presteren?

Het zit misschien wel in ieder van ons om die grens op te zoeken van, op eigen kracht of met een beetje hulp van…? Denk ik aan Bart Van Loo die, in een uitzending van God In Frankrijk, toegeeft zich te doperen om beter te kunnen presteren.smiley ("Ik drink al eens een glaasje"..)

Als ook een schrijver “zijn middelen” gebruikt om het verschil te kunnen maken, om dieper in zichzelf te gaan, tot de bodem te kunnen kijken en zo het beste uit zichzelf naar boven te halen,is het dan gepermitteerd? Of is dat toch nét anders?

De schrijver voert een strijd met zichzelf. Hij en de kronkels in zijn hoofd, de zwevende en mooie gedachten, vliegende woorden die hij beter te pakken krijgt en mooier vorm kan geven als hij “stimulerende” middelen gebruikt.

Wat kunnen wij daar als lezer op tegen hebben? Weinig me dunkt. Stimuleren zou ik alleen maar durven zeggen.

Of is het hier toch ook een strijd met “die ander”. Beter zijn, uniek en apart, schitteren en uitblinken en mensen raken met een heroïsche en tot de verbeelding sprekende overwinning.

Strijden schrijvers met gelijke wapens of is er dopingcontrole op de boekenbeurs in de maak?

Nee, laat allemaal maar. Het is mooi zo, als het mij maar raken kan!!



  • Comments(0)//www.biancakeijzer.be/#post68