Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Regenboogtraan

SchrijfselsPosted by Bianca Fri, November 03, 2017 14:56:27

Vorige week was een moeilijke week, toen ik op een paar dagen tijd vier overlijdensberichten te verwerken kreeg.

Hoe dichter bij, hoe moeilijker en als je iemand moet laten gaan die je hart in het groot bewoont dan doet dat pijn.

Een kerel die ik gekoesterd en verzorgd heb, heel dicht bij me gehouden en diep in elkaars ogen gekeken was er plots niet meer.

Ik las zoveel in zijn mooie ogen, ik hoorde er duizend verhalen in en er straalde vooral zoveel mooi leven uit.

De rust, de dankbaarheid om elk momentje van aandacht, de schittering die verblindend mooi was, een blik en een lach die ik nooit meer vergeten zal en die ik voor altijd diep in mijn hart zal dragen.

Op zulke momenten van afscheid kan je je verdriet met vele mensen delen, maar samen met collega’s is er toch het meeste begrip.

Zij weten en voelen als geen ander wat ik zelf voel. Zij kennen de kerel die zo bijzonder in ons leven is en halen mee herinneringen op.

Want hoewel er veel verdriet is , is er ook een heel groot gevoel van dankbaarheid om iemand gekend te hebben die ons zoveel moois over het leven leerde.

Het genieten van de eenvoud, de kleine dingen, de grote lach.

Het grote mens-zijn door de kleine dingen, het ontroert mij telkens weer.

Dan zitten we samen en voel ik de traantjes komen, het doet mij pijn en ik huil om het verlies, de leegte op mijn schoot, het donkere gevoel.

Om het moment van verdriet wat te doorbreken halen we herinneringen op aan de mooie en onvergetelijke momenten die we samen beleefden.

Weet je nog toen…..

Hij heeft ons zoveel mooie dingen meegegeven, zo vaak een blik van begrip. In zijn ogen lag de arm om je schouder, een troostend woord , de steun en de rust, het was er allemaal.

Plots gaat de zon weer even schijnen en een warm gevoel kruipt naar binnen, we glimlachen door onze tranen heen, en ik denk bij mezelf:

Zouden dit nu “regenboogtranen” zijn ?

Bianca



  • Comments(1)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Jo Sat, November 04, 2017 05:29:37

Herinneringen zijn wegwijzers voor het leven....
Mooi woord : regenboogtranen !