Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Duimen omhoog voor Linde

SchrijfselsPosted by Bianca Mon, December 03, 2018 21:00:49

Ze zwijgt,

Zegt niks en kijkt me veelzeggend aan. Er komen geen woorden meer uit haar mond, maar haar ogen spreken. Soms vertellen ze mij haar blijdschap, vaak ook haar woede en pijn.

Af en toe, wanneer ze ,wat ze zeggen wil, extra kracht wil bijzetten, komen er plots tranen uit haar ogen. Ze roepen ook die van mij naar boven.

Ik neem haar hand, stilzwijgend praten we en begrijpen elkaar.

Ik kijk in de mooiste ogen van een jongedame die diep in mijn hart en onder mijn huid woont. Een knappe meid die in de laatste jaren van haar leven alles langzaam moet loslaten, niet meer kunnen lopen, praten, eten … en toch blijft ze aanwezig in de groep, met beide voeten in het leven, met haar hele zijn in ons hart.

Ze zwijgt,

En kijkt, ze lijkt te voelen dat dit haar laatste dag bij ons is.

De zon schijnt onze groep binnen, ze schijnt ons hart warm en onze tranen droog.

Dit is in alles een volmaakte dag. Al onze schatten in de groep voelen deze serene mooie sfeer feilloos aan en gedragen zich ook zo, het maakt het plaatje van een mooie dag compleet en perfect. We lopen een hele dag op wolkjes, alles is zacht, voelt teder en rustig.

Ze kijkt me aan en vertelt met haar blik dat het goed is zo. Ik zet mij naast haar en pak haar hand, we wisselen blikken en ik voel dat het haar, naar alle omstandigheden, goed gaat. Rust en berusting, ze geeft het mij door.

Ik heb mij de laatste maanden zo enorm machteloos gevoeld, zoveel woede en boosheid zat in mijn lijf omdat ik dit tij niet kon keren, niet kon zorgen dat haar pijn wegging, de spanning verdween en de knop werd omgedraaid.

Nu moet ik loslaten, maar het is in alle rust, omdat zij me die geeft. Ze vertrekt, maar we wonen in elkaars hart.

Als ze uit het zicht verdwijnt draai ik mij om en stromen de tranen toch, niet te stoppen.

Alles verloopt zo mooi, zacht en vredig en juist, maar toch doet het mij pijn om los te laten wat mij zo enorm dierbaar is. In de fleur van haar leven zoekt ze nu de rust om zich voor te bereiden op haar reis ver boven de wolken waar pijn en verdriet haar geen parten meer zullen spelen, waar ze vrij zal dansen en onbezorgd lachen … als ik het iemand gun.

Ik zwijg,

Ben heel stil en wandel de deuren van Coda binnen. Ik verwacht grauw en grijs, donker en zwaar. Kleine stappen en mijn hoofd een beetje naar beneden. Een schuldgevoel overmant me, waarom konden wij niet meer voor haar zorgen, waarom geven we het nu door en uit handen, in vreemde handen, … .

Maar mijn gevoel wordt warm, mijn kin gaat omhoog en die vreemde handen blijken open, vriendelijk, warm, licht en zorgend.

Ik adem, heradem en glimlach zelfs. Het is goed hier, zij is goed hier, ik zie het en zij zegt het mij … met haar mooie ogen: ‘Het is goed zo!’.

Het is bijna een jaar geleden nu, maar dankzij haar verblijf in Coda werd haar afscheid een warme en mooie herinnering.

Ze geeft mij, tot op de dag van vandaag, kracht en een grote glimlach in mijn hart.

Zij maakte van mij een ander mens, een betere versie die beter kijkt naar het leven om er bewust en intens van te genieten. Mercie Coda en die kanjer in mijn hart.

Linde zwijgt,

En ik lees in haar ogen de gedrevenheid om zich te smijten voor dit goede doel en het raakt me.

Dit wordt een prachtig verhaal.

Mercie Linde en heel veel succes,

Een warme knuffel,

Bianca

#musicforlife #Lindezwijgt







  • Comments(1)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Rit Fri, December 07, 2018 12:10:00

Ho Bianca, weer zo mooi geschreven! Ik durfde de eerste keer in Coda bijna niet binnen gaan...maar als de deur opengaat voel je gewoon de warmte van deze 'woning'. Alles doen ze om comfort te geven, op alle vlakken.