Bianca schrijft

Bianca schrijft

De wereld in mezelf

Lezen is mijn hobby, schrijven een passie, een manier van leven.

Schrijvend geef ik dingen een plaats, dat doe ik al mijn leven lang.

Kleine en grote zorgjes, mooie en ontroerende momenten maar ook boosheid en frustratie in mezelf, geef ik een plaats buiten mezelf, door letters op papier.

Omdat het gaat over mijn gezin, mijn familie en vrienden, maar ook over alledaagse dingen, over sport, en actua enz., heb ik de pretentie te geloven dat mijn schrijfsels ook anderen kunnen boeien.... Of niet?

Een chiroband gaat nooit verloren....

SchrijfselsPosted by Bianca Mon, December 17, 2018 13:20:34

Volg je hart en doe wat je voelt ……

dus reageerde ik op een oproep van Tom Helsen om te komen zingen op een kampvuurmoment bij de jeugdbeweging.

Tuurlijk zijn wij geen “jeugd” meer op papier, maar in ons hart lopen nog 10 jonge chiromeiden te dartelen door bos en heide. 😉

Mooie en warme herinneringen voor mij.

We zijn een groep van 10 dames die samen in leiding hebben gestaan in de chiro al zeer veel jaren geleden. Wij zijn allemaal de 40 voorbij maar onze band is verwarmd en gesmeed aan de kampvuren van de chiro.

Een band die met niemand zo sterk is als met deze 9 grieten.

We zien elkaar af en toe en altijd veel te weinig maar als je iemand nodig hebt, als je ergens mee zit dan contacteer je gewoon, ghostbuster-gewijs, de chirogrietenbende en voor je het weet staan ze allemaal voor je deur.

Als er één van de meiden zich plots even heel alleen voelt of een oneindig groot verdriet moet verwerken dan hoeft er maar één kreet te komen en een uurtje later zitten we samen bij haar in de living om verdriet te delen, knuffels te geven en heel dicht bij elkaar te zijn. Dan staan we met dozen zakdoeken klaar en snotteren we samen.

“Er zijn voor elkaar”, dat is het gevoel dat deze meiden mij geven. Onvoorwaardelijk en altijd.

Ook om heel veel lol te maken en herinneringen op te halen zoals toen ons kampthema “the sound of music” was en we tot diep in de nacht onze liedjes en sketches oefenden. Vervloekt hebben we dat stomme thema en nu zingen we alle liedjes weer vrolijk samen. 😊

Met hen deel ik alles en bij hen kan ik alles kwijt. Ik zie ze graag, allemaal en tot diep in mijn hart.

En zo kwam het dat we die zondagavond allemaal dicht bij elkaar zaten, alle 10, en Tom die voor ons kwam zingen.

Koude rillingen, warm gevoel. Hart geraakt, tranen naar boven geschoten, nog net weer ingeslikt.

Wat een onvergetelijk mooie avond.

Tom heeft een stem die me raakt, die elke gevoelige snaar in m’n binnenste doet trillen, mijn hart voorzichtig bespeelt en de krop in mijn keel steeds groter zingt.

Naast mij 9 mensen die dat hart bewonen, en nu zo dicht bij me zijn.

Dit heet dan gelukkig zijn, in het groot, breed en veel te kort. 😉

Het was zo’n mooie avond dat ie nog duizend keer langer had mogen duren. Ik heb er meer dan intens van genoten en zal dit nooit vergeten.

9 dames dicht bij elkaar en als ze allemaal een klein beetje opschuiven dan kan Tom er nog bij, daar op dat bankje in mijn hart.

Mercie “ladies”,

Bedankt Tom !!





  • Comments(3)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.
Posted by Inge Tue, December 18, 2018 07:40:46

Zo heerlijk was het...een bijzonder kampvuur, met allemaal warme harten...Bianca, zo schoon hoe je dit laat gebeuren, hoe je dit weet te doen. Merciekes!!!

Posted by Kris Mon, December 17, 2018 17:00:53

Wat een heerlijke avond... allemaal samen! Dankjewel Bianca om dit met ons te delen! Dankjewel Tom, het was top!

Posted by Leen Mon, December 17, 2018 14:11:51

Tom deed het, maar jij kreeg het toch maar weer voor elkaar!
Voor allebei: dankdank!